Dwie strony tej samej zmiany
Asymetria reakcji występuje wtedy, gdy zwiększenie i zmniejszenie tego samego parametru prowadzą do różnych rezultatów. Układ nie musi zachowywać się jak proste lustro bodźca. Wpływ ma kierunek, w którym przemieszczają się zależności, oraz to, czy istnieją połączenia zdolne do rozproszenia obciążenia.
Na przykład drobne wzmocnienie jednego fragmentu może ustabilizować sąsiednie elementy, podczas gdy podobne osłabienie nie powoduje natychmiastowego rozpadu. Zapas odporności i historia wcześniejszych korekt sprawiają, że reakcje nie są symetryczne względem punktu początkowego.
Nierówne rozłożenie wpływu
W strukturach bez jednego centrum połączenie A z B nie oznacza, że B wpływa na A z taką samą siłą. Jeden kierunek może przenosić informację szybko, drugi wymagać kilku pośrednich etapów. Różnica ta staje się szczególnie widoczna przy zmianach nagłych, gdy układ nie ma czasu na wyrównanie opóźnień.
Asymetria nie musi być wadą. Może ograniczać rozchodzenie się zakłócenia albo chronić wrażliwy fragment przed natychmiastową odpowiedzią. W innych warunkach powoduje jednak nagromadzenie napięcia, które znajduje ujście dopiero po przekroczeniu progu krytycznego.
Zmienna przewaga kierunku
Kierunek dominujący nie jest trwały. Po serii przejść słabsza droga może stać się silniejsza, jeżeli sąsiednie relacje zmienią swoje położenie. Obserwacja prowadzona tylko w jednym momencie nie pozwala zatem określić, czy przewaga ma charakter strukturalny, czy chwilowy.
Pełniejszy obraz powstaje przez zestawienie trajektorii odchyleń w obu kierunkach. Różnice nie muszą się znosić, aby były porównywalne. Ważne, by rozpoznawać, w jakich warunkach i na jakim etapie każda z reakcji zaczyna przebiegać inaczej.