Droga ważniejsza od punktu
Trajektoria odchyleń powstaje z sekwencji zmian, w których każdy kolejny stan zależy od poprzedniego. Dwie drogi prowadzące do tego samego punktu mogą pozostawiać inne napięcia i inne możliwości dalszego ruchu. Dlatego końcowy pomiar nie wyczerpuje informacji o przebiegu.
W układzie rozproszonym zmiana może przemieszczać się kolejno przez kilka słabych połączeń. Jej skutek ujawni się daleko od miejsca początkowego impulsu, ale nie wszystkie fragmenty trasy będą jednakowo aktywne. Odczyt wymaga zachowania zarówno kolejności reakcji, jak i miejsc, w których sygnał wygasł.
Rozgałęzienie przebiegu
Po napotkaniu lokalnego oporu zmiana może wybrać drogę zastępczą. Jedna część układu pozostaje wówczas niemal nietknięta, podczas gdy sąsiednia przechodzi głęboką reorganizację. Taki rozkład nie jest przypadkowym odstępstwem, lecz wynikiem nierównomiernie rozmieszczonej zdolności do pochłaniania bodźców.
Przesunięcia mogą też wzajemnie się znosić. Dwa przebiegi spotykają się w punkcie przecięcia i pozostawiają mniejszy efekt niż każde z nich osobno. W innym układzie podobny styk uruchamia wzmocnienie, które zmienia dalszy kierunek obu sekwencji.
Powrót, który nie cofa czasu
Nawet gdy wartość parametru wraca do wcześniejszego poziomu, historia trajektorii pozostaje istotna. Histereza zmiany sprawia, że elementy mogą odzyskać dawne położenie, lecz reagować inaczej na kolejny impuls. Odtworzenie liczby nie oznacza odtworzenia relacji.
Trajektoria jest więc nośnikiem informacji o kolejności doświadczeń. Umożliwia rozróżnienie sytuacji, w której układ tylko chwilowo odchylił się od formy, od takiej, w której przebyta droga na trwałe zmieniła jego warunki reakcji. Dynamika niestałości pozostaje zatem rozpoznawalna również wtedy, gdy ostatni stan dwóch przebiegów wygląda identycznie.