Synchronizacja rozproszona

Synchronizacja rozproszona nie wymaga centralnego zegara. Każdy element reaguje na ograniczony fragment otoczenia i koryguje własny rytm na podstawie sygnałów sąsiednich. Z czasem może pojawić się wspólna częstotliwość, choć żaden punkt nie narzuca jej całemu układowi.

Taki porządek jest odporny na zanik pojedynczego węzła. Gdy jedno połączenie przestaje działać, pozostałe mogą zachować wystarczającą zgodność, by całość nie utraciła ciągłości.

W modelu rozproszonym opóźnienie nie jest wyłącznie wadą. Jest naturalnym skutkiem lokalnej wymiany informacji. Ważniejsze od całkowitego usunięcia opóźnień staje się utrzymanie ich w takim zakresie, by nie rozrywały wspólnego przebiegu.

WXF obserwuje miejsca, w których opóźnienie zaczyna tworzyć własny wzorzec. Powtarzalna różnica czasu może wskazywać na ukrytą strukturę zależności między elementami.

Pełna synchronia rzadko jest potrzebna. W wielu układach wystarcza częściowa zgodność, która pozwala elementom przewidywać zachowanie najbliższego otoczenia. Taki stan zużywa mniej energii i pozostawia większą swobodę lokalnym zmianom.

Synchronizacja rozproszona jest więc kompromisem między wspólnym rytmem a autonomią. Układ pozostaje razem nie dlatego, że wszystkie części wykonują ten sam ruch, lecz dlatego, że różnice między nimi mieszczą się w tolerowanym zakresie.

Powiązane obszary rozwijają sąsiednie mechanizmy tego samego modelu badawczego.