Modele przejściowe

Model przejściowy działa tylko tak długo, jak długo pomaga przejść przez fragment niestabilności. Nie aspiruje do roli pełnej teorii. Przyjmuje ograniczony zakres, lokalne warunki i możliwość szybkiego porzucenia, gdy zmieni się układ zależności. Dzięki temu nie wymusza zgodności z założeniami, które utraciły aktualność.

W praktyce oznacza to zgodę na modele niekompletne. Ich wartość nie wynika z liczby wyjaśnionych elementów, lecz z trafnego uchwycenia kierunku transformacji. Model może opisywać tylko jedną warstwę ruchu i nadal pozostawać użyteczny, jeśli pozwala przewidzieć następne przecięcie.

Reguła tymczasowa nie jest słabszą wersją prawa. Ma inną funkcję. Utrzymuje minimalny porządek w czasie, gdy układ nie posiada jeszcze stabilnej formy. Jest wystarczająco precyzyjna, by umożliwić działanie, ale wystarczająco lekka, by nie blokować następnej konfiguracji.

WXF bada takie reguły jako narzędzia redukcji tarcia. Jeżeli reguła zaczyna wymagać coraz większej liczby wyjątków, oznacza to, że przestała opisywać przejście i zaczęła bronić własnej konstrukcji. Wtedy powinna zostać zastąpiona.

Każdy model przejściowy zawiera własny warunek zaniku. To istotne, ponieważ model bez wyjścia ma tendencję do utrwalania problemu, który miał jedynie pomóc przejść. Warunek wyjścia nie musi być datą ani pojedynczym zdarzeniem. Może nim być osiągnięcie określonej jakości relacji lub spadek amplitudy odchyleń.

Zakończenie działania modelu nie oznacza jego unieważnienia. Pozostaje zapisem drogi, który może zostać ponownie użyty przy innym układzie o podobnej dynamice.

Powiązane obszary rozwijają sąsiednie mechanizmy tego samego modelu badawczego.